หนึ่ง สาวน้อยมาดมั่น จากสาธิตเกษตร เป็นเพื่อนคนแรกที่รู้จัก เธอเล่าว่าแม่เป็นสมาชิกสหกรณ์ พอเห็นใบ
สมัคร ความที่อยากเดินป่ามานาน จึงไม่ลังเลใจซักนิด ป่าเป็นอะไรที่ห่างไกล ยากสัมผัส เป็นความท้า
ทาย เธอจึงมาที่นี่ ขณะที่ นินจา เพื่อนใหม่ตัวน้อยนิดพูดจาฉะฉาน แรกๆไม่ค่อยอยากมานัก แต่แม่บอกว่า
โอกาสยากมากที่จะได้มา (แถมฟรีอีกต่างหาก) ก็เลยไม่มาไม่ได้แล้ว นีร เงียบ ๆ ไม่ค่อยชอบคุยกับใคร แต่เริ่ม
คึกคักเมื่อมีเพื่อนอย่าง ไผ่ ที่ประมาณว่าชอบต่อยหอย ชวนคุยไม่หยุด หลายคนที่นั่งคู่ก็เริ่มถามไถ่ถึงที่มา แต่เวลา
มักเดินทางเร็วเสมอในยามสนุก ชั่วลัดนิ้วมือสองข้างทางที่เป็นป่าคอนกรีตก็กลับกลายเป็นป่าทึบ เส้นทางเรียบ ๆ
เริ่มวกวนขึ้นๆ ลง ๆ ข้างทางเริ่มมีจอมทะโมนน้อย ลิงไง ให้เห็นเป็นระยะ เป็นสัญญาณว่าพวกเราเข้าสู่เป้า
หมายแล้ว ...ไชโย

      แม้ไม่หิวนักเพราะพี่เลี้ยงแจกขนมนมเนยล่อซะเพียบ พอถึงที่ทุกคนก็เรียบวุธกับข้าวเที่ยงมื้อแรกใจกลาง
ป่าเขาใหญ่ ก่อนจะพบสัมผัสแรกของอารมณ์ กับลมหายใจชุ่มปอด สายลมเย็นพลิ้วไหวผ่าน
เนียนนุ่มในหัวใจนัก นี่หรือคือป่าเขา...เสียงจากพี่เลี้ยงให้เก็บข้าวของส่วนตัว ทำให้ตื่นจากภวังค์
กิจกรรมค่ายจะเริ่มอีกทีบ่ายโมง ระหว่างพักนั้น แว่วเสียง แนน ม.3 จากสวนกุหลาบนนท์ เด็กสาวผมสั้น
ตาสวยเปล่งปลั่งสมวัยทีนเอจ ที่พกพาความเชื่อมั่นมาเต็มเปี่ยม คุยถึงการมาสัมผัสป่าครั้งนี้ แนนเชื่อว่า
การสัมผัสป่าที่แท้จริง ต้องมาเดินป่า ถึงมาเข้าค่ายกับโรงเรียนก็คงไม่ได้อย่างนี้ มาเที่ยวกันเอง
ก็เป็นรูปแบบธรรมดาๆ แนนว่าแนนโชคดีที่มีพ่อแม่เป็นสมาชิกสหกรณ์ ทำให้ได้รับโอกาสนี้